Er zijn dus geen eenvoudige en overtuigende argumenten om het plan voor het nieuwe Stadionplein te verdedigen. Onder deze condities gebeurt er altijd hetzelfde: men put zich uit in het aandragen van een lawine van argumenten om alsnog te trachten een onverdedigbare stelling overeind te houden. In beginsel gaat het om een plan voor het verbeteren van één plein. Het is verbluffend te lezen wat er allemaal voor in de plaats komt: drie pleinen, een oase-achtig park, een ondergrondse parkeergarage van twee verdiepingen, een entree naar de stad, meer cultuur en winkels in de buurt en een betere beschutting tegen verkeerslawaai, een plein dat gaat van parkeren naar verpozen, de openbare verblijfsruimte wordt verdubbeld, we krijgen een nieuwe twee-eenheid zo groot als het plein op de Dam... Allemaal argumenten ter verdediging van een plan om drie grote ongewenste gebouwen te bouwen. Ter compensatie wordt het huidige brede plantsoen aan de van Tuyll van Serooskerkenweg een tikje verder verbreed met wat extra groen (om de noodzaak van de geplande parkeergarage te rechtvaardigen en het huidige plantsoen tot oase te verklaren) en er worden wat boompjes bijgeplant nabij het verkeersknooppunt.

De buurt heeft helemaal geen behoefte aan ondergrondse parkeergarages, ondergrondse supermarkten, culturele gebouwen of oases. De buurt heeft behoefte om een decennia-lang verwaarloosd plein wat minimale aandacht te geven. Er is makkelijk wat te verbeteren aan het huidige en buitengewoon stompzinnige ontwerp van het Stadionplein. Daar zijn geen magistrale architectonische ingrepen voor nodig. Het laatste waar de buurt behoefte aan heeft is aan een ‘brillante’ ideeen van buitengewoon middelmatige bestuurders en architecten.

Een nieuw Stadionplein moet zeker niet bebouwd worden maar moet een verbinding vormen voor al het groen dat zo belangrijk is in het Plan Berlage. Dat groen is nu zeer onevenwichtig verdeelt in de buurt. Het nieuwe Stadionplein moet een verbinding daarin worden. Het moet een groen knooppunt zijn; niet een verdichting van grijs beton.

Het nieuwe Stadionplein moet dus vooral een groen centrum zijn; niet een grijs centrum. Bestuurders en architecten met visie kunnen hun ‘verdichtende’ aspiraties veel beter richten op de functies en de directe omgeving van het Olympisch Stadion. Dat gebouw en het omringende gebied zijn giganties groot en het schreeuwt om goeie (culturele) ideeen om het tot een levendig centrum voor de buurt te maken. De huidige functies van dit formidabele grote gebied zijn volstrekt onder de maat. Het is er nu meestal leeg en verlaten. Een desolate plek. Het heeft behoefte aan een veel intensiever gebruik, daartoe zijn brillante ideeen meer dan welkom.